Η ώρα είναι περίπου 10 το βράδυ, κάπου στη στάση είμαι περιμένοντας το λεωφορείο! Μόλις τελείωσα από το φροντιστήριο. Σε λίγους μήνες πανελλήνιες....Ουφ....μου φαίνεται ατελείωτο....Δεν είμαι εγώ γι αυτά....Πολύ προγραμματισμένα όλα. Σηκώνομαι το πρωί, ετοιμάζομαι, πάω σχολείο, γυρνάω, φροντιστήριο και μετά διάβασμα! Ξέρω τι θα κάνω αύριο, ξέρω τι θα κάνω και μεθαύριο....α! και παραμεθαύριο το ίδιο πρόγραμμα ακριβώς! Πόσο βαρετή και μίζερη ζωή...

Τόσες σκέψεις και το λεωφορείο ακόμα να έρθει.... Κι έχει και κρύο! Ποτέ δεν τα πήγα καλά με το κρύο...και γενικά με το χειμώνα! Δεν είναι καθόλου η εποχή μου....

Θέλω να κάνω κι ένα τσιγάρο! Ας το ανάψω τώρα καλύτερα γιατί σε λίγο θα πάω σπίτι και δεν θα μπορώ πια! Μην ξεχάσω να τα κρύψω κιόλας!

Τι σκεφτόμουνα?? Α! Ναι.... δεν είμαι εγώ γι αυτά... αυτά τα προγραμματισμένα! Θέλω ένταση στη ζωή μου, θέλω εναλλαγές, θέλω καλά και κακά....δεν τα φοβάμαι όχι! Την στασιμότητα φοβάμαι και μην έρθει κάποια μέρα που δεν θα αισθάνομαι.... Ας αισθάνομαι κι ας αισθάνομαι και χάλια... Αλλά , Θεέ μου να αισθάνομαι!!!

Και τώρα που είπα αισθάνομαι....άραγε να με θυμάται καθόλου??

Ακόμα θυμάμαι το τραγούδι που μου είχε γράψει...μόνος του!

Μα δεν μπορώ  να καταλάβω πως ήρθανε τα πράγματα έτσι.... Εκείνος τα έκανε όλα αυτά.....εκείνος ήρθε να με βρει....εκείνος επέμενε να κρατήσουμε επαφή κι ας ήμασταν μακριά... Ακόμα θυμάμαι εκείνη την νύχτα.....Την πρώτη νύχτα που τον γνώρισα και την τελευταία μου σε εκείνο το μέρος.....Καλοκαιράκι μύριζε παντού.....κι ας ήτανε Σεπτέμβρης.....Ήτανε το πρώτο βλέμμα...με το που μπήκα μέσα και τον κοίταξα...Κι αυτός το ίδιο...και......

Ωχ! Ήρθε το λεωφορείο κι εγώ στον κόσμο μου! Ευτυχώς τελείωσα το τσιγάρο .... όλο χάνομαι στις σκέψεις μου...όλο ονειρεύομαι...

 

‘’Όνειρα-όνειρα φλόγες μακρινές μου...του φευγιού μου όνειρα κι άγνωστες φωνές μου...’’

 

Σ ’αγαπάω ημερολόγιο μου,

Ρένια